De buizerd

“Zit u goed?”, vroeg ik aan mijn passagiers achterop de e-car. Hun dochter liep ernaast. Het was een mooie dag in september en hier en daar kleurden tussen het hoge gras en de bomen gele bloemen en kruiden. We reden rond, op zoek naar dé plek waar dit echtpaar uiteindelijk begraven zou worden.

In het dichtbeboste gedeelte zag ik hem weer. De prachtige grote buizerd die ik wel vaker zag wanneer ik daar in mijn eentje wandelde. “Kijk eens”, zei ik gauw en wees hem na. “Een buizerd”, fluisterde de man achterop de wagen. Het echtpaar keek elkaar betekenisvol aan.
“Zullen we hem volgen?”, vroeg ik en er werd instemmend geknikt.

Rustig volgde ik het pad, ondertussen wat potentiële plekjes aanwijzend, maar ook hield ik de buizerd goed in de gaten. Zo nu en dan verdween de buizerd tussen de bomen om niet lang daarna weer voor ons uit te vliegen. Ze vonden het prachtig en ze besloten een plek uit te kiezen waar de buizerd uiteindelijk neerstreek of uit het zicht zou verdwijnen.

Tien maanden later liep ik een paar uur voorafgaand aan de begrafenis met mijn collega naar de plek waar begraven zou worden. Het was opnieuw een mooie dag. Op de frisgroene graspaden schitterden de laatste dauwdruppels voordat ze door de stralen van de zon verdwenen. Halverwege het pad hield ik plotseling stil waarop mijn collega me vragend aankeek.

Hij volgde mijn blik naar een dunne berk die kromgebogen over het pad hing. Bovenop deze natuurlijke boog zat hij, de prachtige grote buizerd. Ik vertelde over die ene dag. Over het echtpaar samen met hun dochter en over de buizerd die hen de plek had aangewezen.
We liepen onder de boog door en de vogel vloog nu voor ons uit. Precies op de plek waar het graf werd gegraven maakte hij een scherpe bocht en verdween uit het zicht…

Alice