Toen Wil en Johan verhuisden naar Coevorden, stond er een heel bijzonder punt bovenaan hun to-do lijstje. De urn van Johans moeder moest worden opgegraven uit de tuin. Die wilden ze uiteraard niet achterlaten.
Toen Karel van den Berg op zijn sterfbed lag, stelde zijn vrouw Leida hem de vraag: “Zou je het mooi vinden als Henk naast je komt te liggen?”.
Vaak maken mensen al bij leven de keuze of ze begraven of gecremeerd willen worden. Maar waar de as blijft, komt vaak pas later aan bod.
Alie glundert als ze vertelt over haar man Lex. “Ik vond hem meteen leuk, maar hij had niets in de gaten.
“Wij hebben gekozen voor natuurbegraven, omdat het het mooiste symboliseert dat alles een kringloop is”, vertelt Wim.
"De dood is je toekomst. Je weet nooit wanneer het je tijd is", vindt John Ista. Daarom heeft hij een natuurgraf geregeld op Mepperdennen.
Petri Klein Gunnewiek: 'We hopen dat we ooit nog mogen meemaken dat er een medicijn komt om ALS de wereld uit te helpen.'
"Als je dit kindje in leven kan houden, dan is het een wonder!" Maar Ria bewijst dat wonderen bestaan.
De verbinding met Meppen is zo sterk, dat hij er graag begraven zou willen worden. “Meppen heeft voor altijd een plekje in mijn hart.”
Twee maanden na de herbegraving van haar man komt ze zelf te overlijden. Voor haar kinderen voelt het bizar om al zo gauw weer op de natuurbegraafplaats te staan, maar het geeft wel troost dat ze nu samen zijn.
“Hij kon dan wel twintig keer op een dag tegen zichzelf zeggen: ‘t Komt wel goed’. Dat was Geert”, glimlacht Willy bij de herinnering.
Lidy en haar gezin hebben onlangs een plekje uitgezocht op Mepperdennen. Een plekje voor mama, want Lidy heeft ALS en ze wordt steeds zieker.