Een prachtige primeur op natuurbegraafplaats Mepperdennen: de allereerste honing van onze ‘eigen’ honingbijen is een feit! Geïnteresseerden waren van harte welkom in het ontvangsthuis om dit bijzondere moment mee te maken. Daar nam imker Sander ons vol enthousiasme mee in het ambachtelijke proces van honing oogsten.
Voorafgaand aan de workshop controleerde Sander de bijenkasten op het terrein, een inspectie die hij elke twee weken uitvoert. Het resultaat verraste hem positief: de bijen op Mepperdennen doen het uitzonderlijk goed. De kasten hingen overvol met honing. Voor de demonstratie verzamelde hij de ramen uit één specifieke kast. Zijn deskundige inschatting? In deze ramen zat maar liefst vijftien tot twintig kilo pure natuurhoning.
Sander, die professioneel imker is, deelde boeiende feiten over het bijenvolk. “De bijen op Mepperdennen zijn erg vriendelijk,” vertelde hij. “Als je in de buurt van de kasten bent, kun je gerust een kijkje nemen. Bijen steken liever niet. Ze waarschuwen je zelfs eerst door voor je gezicht heen en weer te vliegen.” De insecten blijken bovendien harde werkers met een gevarieerd dieet. Ze vliegen in een straal van zo’n drie kilometer rondom hun kasten om nectar te verzamelen. Ze bezoeken alles wat op en rond de natuurbegraafplaats bloeit: van de wilgen in het vroege voorjaar tot fruitbomen, meidoorns, paardenbloemen en zelfs eikenbomen. Deze nectar slaan ze op in hun raten. Zodra een celletje vol is en de vloeistof de perfecte dikte heeft bereikt, sluiten de bijen het af met een luchtdichte zegel van was.
Tijdens de workshop liet Sander een raam zien met een prachtig, ingenieus bouwwerk van was. Het was fascinerend om te beseffen dat de bijen dit kunstwerk volledig zelf hebben gemaakt. Nadat de imker had voorgedaan hoe je een raam klaarmaakt voor de oogst, mochten de bezoekers zelf de handen uit de mouwen steken. Eerst werden de beschermende waslaagjes zorgvuldig van de cellen geschraapt. Daarna gingen de ramen in een soort centrifuge voor honing. Door hard aan de zwengel te draaien, werd de honing uit de cellen geslingerd.
Als laatste stap stroomde de honing door een fijne zeef in een opvangbak, waarna het langverwachte moment aanbrak: proeven! De vers geslingerde honing viel overduidelijk in de smaak bij het publiek. Tot slot wachtte de aanwezigen nog een leuke verrassing. Iedereen kreeg een leeg potje mee dat ter plekke gevuld mocht worden met de verse oogst. Een heerlijk en lokaal aandenken om mee naar huis te nemen.
Er loopt momenteel niet alleen een kudde schapen in ons gebied, maar ook een koppel Nederlandse landgeiten.
Overdag merk je nauwelijks iets van de nachtvlinders die zich hier verschuilen, maar een wit laken en een paar goede lampen maken plotseling een heel nieuwe wereld zichtbaar.
Naast de bekende honingbij zijn er honderden soorten 'wilde' bijen. Eén ding hebben ze gemeen: ze zijn onmisbaar voor onze natuur.